Omdat ik een afspraak met mijn Haagse vriendin in de agenda heb staan leek het mij leuk daar een cultureel uitje bij uit te zoeken en zodoende stortte ik mij op de ladders van de verschillende theaters in de buurt. Behalve dat er op de gewenste dag niets van onze gading te vinden was, viel het mij op, niet voor het eerst trouwens, dat het theateraanbod zo langzamerhand overheerst wordt door de zogenoemde tribute-artiesten. Bandjes, zangers, zangeressen en muzikanten die blijkbaar zelf niks anders of beters of originelers kunnen verzinnen en er hun eer dan maar in leggen zo goed mogelijk een ander na te doen. Dat begint zo langzamerhand toch een beetje armoedig te worden. Artistiek gezien, ja, maar zeker ook het feit dat het grote publiek daar blijkbaar van smult. Overbekende kost, nep maar betaalbaar. Nederland top2000 land.
In drie theaters vond ik in een periode van twee maanden het volgende, onder meer: Child to Destiny, drie dames die natuurlijk Destiny’s Child doen; Maincourse, doen The BeeGees; The Pink Floyd Project kauwt The Wall nog maar eens uit; Cosmic Carnival neemt Fleetwood Mac voor zijn bankrekening; Timebox meent het gevarieerder aan te moeten pakken en herkauwt de Nederpop van ‘64 tot ’74, een win win aanpak; Coming On Strong springt in het gat dat The Golden Earring onlangs achterliet; ene Charl zingt Shaffy, ook al een tijdje dood; een artieste die niet eens meer de moeite neemt iets van een eigen naam op te voeren doet een Adele tribute; Bouke rocks Elvis; Rob Lamberti heeft net zo’n zonnebril als George Michael; Treasure doet Bruno Mars, die het ook gewoon zelf nog doet; dan zijn daar nog The Dire Strats, die waarschijnlijk hard gestudeerd hebben op Money For Nothing; The ELO Encounter; Beach Boys Best; Jethro Tull.. of wacht.. nee, die laatste, dat zijn de echte, zie ik aan de foto.. tjees, bestaan die nog?
Het begon in mijn herinnering allemaal met The Tribute To The Cats Band, die ik overigens ook twee keer tegenkwam in de lijst, en daarna werd het almaar meer. Ik zal niet zeggen erger, maar dat bedoel ik wel. Het bracht mij op een gegeven moment op de zure grap die ik daarna maar al te graag maakte: dat het nu alleen nog wachten was op The Tribute To The Tribute To The Cats Band. Het is misschien helemaal niet zo’n leuke grap, maar het is wel grappig dat het nu toch zover is gekomen. En dat ik dus, zuur of niet, gelijk heb gekregen. Bij mijn zoektocht stuitte ik namelijk ook op een voorstelling van The Young Analogues. Die dus het repertoire spelen van The Analogues. Die dus het repertoire speelden van The Beatles. De cirkel, dames en heren, is rond. Ik zou zelfs willen zeggen: veel ronder kan de cirkel niet meer worden.