Je moet zelf de slingers ophangen. Kent u die uitdrukking?, ben ik geneigd daar achteraan te tikken. Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen. Het is een veelgehoord en irritant cliché. Maar goed, omdat ik de laatste tijd langzaam een beetje dreig weg te zakken in wat ik dan maar het seizoensgebonden humeur zal noemen - ik ben daar niet ongevoelig voor, waarbij het overigens niet altijd uitmaakt welk seizoen het is - had ik bedacht dat mijn somberend gemoed wel een feestje kon gebruiken. Ter opvrolijking. Dus er zat niks anders op, daar ging ik, zelf de slingers ophangen.
Na het wekelijks bezoekje aan mijn oude schoonvader, dat ik dan niet direct onder de slingers schaar, zou ik de stad in fietsen, op het meegenomen spierkrachtaangedreven vouwfietsje dat sinds kort deel uitmaakt van ons huishouden, naar het plaatselijk stedelijk museum. Op zoek naar verheffing, verlichting en inspiratie. Gevolgd door een lang uitgesteld bezoek aan de winkel voor kunstenaarsbenodigdheden, om de materialen aan te schaffen waarmee ik mijn nog veel langer uitgestelde plannen om weer eens iets met mijn opleiding te gaan doen leven in zou kunnen blazen. Allemaal slingers.
En het hielp al meteen, al was ik nog maar net vertrokken. De zon scheen, het was een heldere dag, zingend zat ik in de auto. Altered Images. I could be happy. Toepasselijke soundtrack. Ik parkeerde de auto op het allerlaatste gratis plekje vóór de betaalde zone, zwierde het portier dicht en maakte neuriënd aanstalten het fietsje uit de achterbak te halen.
Hier brak het touwtje van de slinger. In een flits drong het tot me door. Ik had de autosleutel niet in mijn hand. Ook niet in mijn jaszak, mijn broekzak. Nergens. Het is een oud autootje, zonder moderne elektronische fratsen, het portier gaat nog gewoon op slot door een knopje aan de binnenkant naar beneden te duwen en wordt oldskool geopend met de sleutel in het sleutelgat. De sleutel die nu dus nog in het contact zat. In een inmiddels zorgvuldig hermetisch afgesloten auto.
Mijn feestelijk bedoelde dag nam hier van het een op het andere moment een heel andere wending. Daar stond ik, met m’n slingers. Eén grote bende, alles in de knoop. Ik was te beteuterd om te vloeken, al vervloekte ik mezelf, met m’n domme geneurie. Ik overwoog alle mogelijkheden die ik had om nu niet de rest van de dag bezig te zijn met het thuis ophalen van de reservesleutel, maar daar was ik snel mee klaar: die waren er niet. Er zat, opnieuw, niks anders op. Daar ging ik, op de blaren zitten. Die uitdrukking kent u ook wel.
Na een kort gehouden bezoekje aan mijn oude schoonvader liep ik naar het station, een haastige wandeling van ruim een half uur. Om daar net op tijd aan te komen voor de trein die prompt twintig minuten vertraging bleek te hebben, al is dat woord al geruime tijd geleden uit het ns woordenboek geschrapt. Tegenwoordig vertrekt de trein van het moment altijd over óngeveer één kwartier. Of, als het minder dan een kwartier is, over énkele minuten. Alsof je een gunst wordt verleend. Maar goed. Ruim anderhalf uur later reed ik ook weer terug met de trein en maakte ik de omgekeerde wandeling naar de auto. Ook best nog haastig omdat ik de gedachte niet los kon laten dat mijn autootje voor mensen met slechte bedoelingen misschien een stuk minder hermetisch gesloten zou zijn dan voor mij. De middag was een eind op streek toen ik de reservesleutel opgelucht in het sleutelgat stak. Ik had geen zin meer om nu nog slingers op te gaan staan hangen.
Nu zou je natuurlijk verwachten dat mijn toch al weinig feestelijk humeur hier kreunend onder bezweken zou zijn. Zelf had ik dat ook verwacht. Maar gek genoeg was dat niet zo. Blijkbaar wist mijn weinig feestelijk humeur de in elk geval goede bedoeling te waarderen.