Meeuw

Meeuw

Bij mijn dagelijks bedoelde ochtendwandeling werd ik vandaag ingehaald door een meeuw. Wat voor meeuw het precies was, daar waag ik me niet aan want het was waarschijnlijk een andere, maar ik vermoed de Larus Canus. Het beest vloog laag over me heen, maakte een capriool en landde een tiental meters verderop op het asfalt. Daar bleef hij zitten. Toen ik te dicht bij kwam naar zijn smaak trippelde hij een stukje voor me uit, vloog dan toch maar op, om nauwelijks twintig meter verder opnieuw te landen. Dit herhaalde zich een aantal keer. Opvliegen, landen, wegtrippelen, opvliegen en weer landen.
Je bent dan geneigd zo’n beest een beetje onbenullig te vinden. Waarom steeds zo’n klein stukje vooruit vliegen? Waarom niet links of rechtsaf de oneindige weilanden in? Veilig achter een sloot. Waar je geen wandelaar tegenkomt, waar je steeds zo lastig voor op moet vliegen. Of als je misschien per se op het asfalt wilt zitten, waarom dan niet de andere kant op gevlogen? Waar de wandelaar al geweest is. Je zou verwachten dat een meeuw dat vanuit de hoogte wel een beetje kan overzien. Dat het gevaar op de grond wel een beetje wordt ingeschat.
Tot je je na een tijdje plotseling afvraagt of het misschien niet zo zou kunnen zijn dat die meeuw nieuwsgierig is naar jou. Dat ie wel op zekere afstand wil blijven, maar je toch eens wat beter wil bekijken. Wat jij er voor eentje bent.
En ik geloof verdomd dat dat het was.
Na vier of vijf keer besloot ik zelf ook eens stil te houden, op precies de kritieke afstand, net vóór het moment van opvliegen. Ik bleef staan. De meeuw bleef zitten. Een tijdje stonden we elkaar zo stilletjes te bekijken. Een tijdje stonden we elkaar áán te kijken, de meeuw en ik. Zo had ik een meeuw nog nooit gezien. Zo had ik een meeuw nog nooit bekeken.
Na deze korte ontmoeting vervolgden we ieder ons eigen weg. Van de meeuw weet ik het niet, maar ik had iets bijzonders meegemaakt.

De illustratie is (een uitsnede van) een linosnede van Edith Brouwer, die zij speciaal voor dit bericht maakte.

Opgepoetst

Opgepoetst

En daar lag ik. Languit op het beton. Het korrelig beton. Gestruikeld over een hekje. Of.. niet eens echt gestruikeld eigenlijk. En een hekje kon je het ook niet noemen. Het was zo’n lullig volleybalnet-achtig geval dat je eventueel onder stroom kon zetten om de schapen in de wei te houden. Hier was het kniehoog over de oprit gespannen om de hond op het erf te houden. Ik was er al minstens drie keer voor gewaarschuwd: pas op voor het hekje. De avond ervoor had ik nog meegelachen om het verhaal van de buurman die er van de week in het donker over gevallen was. Maar nu was het licht. En nu werd de hond uitgelaten. Nu lag het hekje slap op de grond. En ik zag het niet. Ik lette niet op, ik bleef er met mijn voeten in hangen en daar lag ik. Languit op het beton. Schaafwonden aan mijn handen, pijnlijke pols, opengeschaafde knie, blauwe plek op mijn jukbeen, ontzette en bekraste bril die de rest van het weekendje weg hinderlijk en raar scheef op mijn hoofd zou staan. Plus, het ergste van alles, een zwaar beschadigd ego.
Vandaag was ik bij de opticien, om iets aan die bril te laten doen. Ik werd geholpen door een leuke jonge vrouw die mij met een warme oogopslag en een bepaald mooie lach meelevend aanhoorde toen ik vertelde dat ik dit weekend dus was gevallen en daarbij niet alleen mijn ego, maar ook mijn bril had beschadigd. Ach, zei ze, wat naar, en nam de bril van mij over, boog wat aan het ontzette pootje maar kwam al snel tot de conclusie dat het waarschijnlijk niet helemaal goed meer was te krijgen en dat ze aan de butsen en de krassen sowieso niets kon doen. Maar dat ze wel de glazen, die gelukkig onbeschadigd waren gebleven, in een nieuw montuur kon plaatsen. Precies hetzelfde montuur, dat had ze op voorraad in de winkel. Vijf minuutjes werk. En omdat de bril nog geen twee jaar oud was, zag ze in het systeem, kon ze het nieuwe montuur met 50% korting aanbieden. Haar lach was nog steeds even mooi, haar oogopslag even warm.
Vijf minuten later zette ze me voorzichtig, bijna liefdevol de nagelnieuwe, glanzend opgepoetste bril op de neus. Hij was in één keer perfect afgesteld, ook nog. Ze keek me nog eens aandachtig in de ogen of de bril goed recht stond en vertrouwde me toen toe, nog altijd met die lach, dat hij me heel leuk stond. Écht heel leuk. En zo liep ik niet alleen met een onbeschadigde bril naar buiten, mijn ego voelde ook weer als nieuw.

Het mededogen

Het mededogen

Nog altijd bezoek ik wekelijks mijn steeds ouder wordende schoonvader. Zeker tien jaar geleden, mijn schoonmoeder leefde toen ook nog, begon ik daarmee. Vanuit een soort gedeeld familie-verantwoordelijkheidsgevoel. Een beetje als gezelschap, een beetje met het idee dat ik ze dan kon helpen met klusjes en karweitjes, maar vooral ook om te voorkomen dat ze voor die klusjes en karweitjes zelf nog op wankele trappetjes, laddertjes en krukjes zouden klimmen.
Als er geen klusjes waren, en dat was eigenlijk al vrij snel iedere week het geval, ging ik, als het weer het maar een beetje toeliet, op pad met mijn schoonmoeder. Fietstochtjes door het bos, de duinen, de polder of naar het strand. Mijn schoonvader ondernam dat soort dingen allang niet meer met haar, dus zo kwam ze dan toch nog eens ergens. We haalden een visje of aten een ijsje of dronken koffie op een terras. Toen fietsen een probleem ging worden werden dat wandelingetjes. Steeds korter wordende wandelingetjes. Met steeds meer dezelfde gesprekjes onderweg. Maar altijd genoot ze ervan en altijd hadden we samen plezier. Mijn schoonvader wilde nooit mee. Hoewel we het hem altijd vroegen. Allicht vond hij het wel best om even een uurtje alleen thuis te zitten, maar dat was toch niet het enige. Als het niet strikt noodzakelijk was kwam hij zijn stoel liever niet meer uit.
Nadat mijn schoonmoeder was overleden werden mijn wekelijkse bezoekjes automatisch bezoekjes aan alleen mijn oude schoonvader. Ik zal niet ontkennen dat dat me niet altijd meeviel. Nog altijd was mijn schoonvader nergens voor te porren, was hij bij zelfs het mooiste weer maar moeilijk in zijn rolstoel te krijgen voor een frisse neus of een ommetje. Mijn pogingen iets van een onbekommerd gesprek op gang te krijgen beantwoordde hij over het algemeen met mopperen op de afstandsbediening en klagen over het feit dat hij geen auto meer mocht rijden. Zo werden mijn wekelijkse bezoekjes een steeds langere en slepender zit. Plezier leek hij er niet aan te ontlenen, aan mijn plichtsgetrouw verschijnen. Noch aan de wandelingetjes die ik vaak tegen wil en dank toch met hem maakte.
Nu hij tegen zijn zin in een verzorgingshuis woont is dat er niet beter op geworden. Hoewel ik mijn best doe vind ik het vaak moeilijk de eenzame en verwarde man die hij natuurlijk ook is te zien. Mijn mededogen met de bange, oude man die het allemaal niet meer begrijpt moet soms van ver komen. Maar vandaag werd ik daar een handje mee geholpen. We hadden beneden in het restaurant een kop soep gegeten, en een broodje kroket, zo goed en zo kwaad als dat ging, en ik bracht mijn schoonvader terug naar zijn afdeling, waar zijn medebewoners juist in de huiskamer waren aangeschoven voor de lunch. Hoewel hij zelf dus net geluncht had vroeg ik hem of hij ook in de huiskamer wilde zitten, voor het gezelschap, of naar zijn eigen kamer gebracht wilde worden. Voordat hij de kans kreeg daar een antwoord op te geven klonk uit de huiskamer een snerpend driestemmig: ‘naar z’n eigen kamer!’. Aan de dichtstbijzijnde tafel zaten drie hoogbejaarde feeksen, met blikken die konden doden en hooghartige wegwerpgebaren. Ja, toen wilde het mededogen wel even komen.

Doorgaand verkeer

Doorgaand verkeer

Van de week maakte ik een wandeling door de eigen omgeving. Waarschijnlijk al honderden keren ben ik er langs gereden, met de auto, op de fiets, pas nu viel het mij op, dit bord, deze borden, deze aanwijzingen. Nu ik er zo van onderaan de dijk tegenop keek leek het mij een vrij accurate uitbeelding van de stand van het land.