Links van ons, op een aangenaam beschaduwd terras in de reddeloos en redeloos aan de hitte overgeleverde stad, zat een jong gezin. Papa, mama, kleuter, baby. Mama zat aan de ene kant van de tafel, met slechts de wereld, haar gezin, haar kleuter en haar baby buitensluitende aandacht voor wat haar telefoon te bieden had. In een pittig tempo scrolde ze ritmisch door BigTech mag weten wat allemaal. Aan de andere kant van de tafel zat papa, de blik strak en onheilspellend op het niets gefixeerd. Links van hem de kleuter, die volslagen gehypnotiseerd, bewegingsloos op haar te lage stoel, net over de tafelrand, met starre blik een filmpje op papa’s telefoon zat te kijken. Papa’s telefoon was daartoe tegen de menukaarthouder aan gezet, op veilige afstand. Rechts van papa de beige kinderwagen met de slapende baby. De baby moest het nog doen met iets beiges knuffeligs dat boven haar in de kap hing. Papa zat met verbeten slokjes een groot glas bier weg te werken. Met zijn gegelde haar en zijn pilotenzonnebril deed hij sterk denken aan Tim Robbins’ motoragent in het onvolprezen Short Cuts. De tandenstoker ontbrak. Er smeulde iets. Er werd iets onderdrukt. Wanneer de baby een geluidje liet horen, een klein beweginkje maakte, wiegde hij geïrriteerd wat met de kinderwagen, die zijn kant op gekeerd stond, het was zijn beurt vanmiddag, tot het gevaar godzijdank geweken leek. Met afgemeten gebaren, zonder iets te zeggen, nog vóór er iets gevraagd was, startte hij een nieuw filmpje voor de kleuter, op zijn telefoon. En hervatte zo snel mogelijk het inhouden van zijn woede.
