Strooiselroof, ik mag mij er graag aan bezondigen. Een woord dat ik leerde van een vriend die in gemeentelijke groenkringen werkt. Het klinkt illegaal en dat schijnt het dan ook te zijn. Hoewel het op de schaal waarop het door mij wordt bedreven redelijk onschuldig genoemd kan worden. Vind ik zelf. Zo af en toe en hier en daar graaf ik eens een zaailing uit van het een of ander, meestal op plekken waar die anders ongetwijfeld ten prooi zou vallen aan de gemeentelijke snoei- en maaibrigades, om er op de tuin een boompje of een struikje uit op te laten groeien. Zo heb ik al een geroofd arboretumpje van verschillende eikjes, zwarte beukjes, tamme kastanjes, lijsterbes, en meidoorn. Daar lijkt nu deze grauwe wilg aan toegevoegd. Tijdens een wandeling nam ik twee stekjes mee, uit de berm, en één ervan staat nu in bloei.

Een paar weken geleden deden we een workshop enten, mijn vrouw en ik. Een evenement hier in de buurt van Groei en Bloei. We entten ieder twee verschillende appels op een wortelstok. Het was nog helemaal niet eenvoudig. Met argusogen hielden we de afgelopen weken onze kindjes in de gaten. Twee in de open lucht van de achtertuin, twee in de gepamperde omgeving van de kas op de volkstuin. En vandaag was een heuglijke dag want één van de twee pogingen op de volkstuin, de James Grieve om precies te zijn, vertoont onmiskenbaar tekenen van leven.

Met een eerlijk gezegd wat bedrukt humeur was ik vanmiddag op de tuin terechtgekomen. Dat heb ik soms, bedrukte humeuren, ik weet ook niet waarom. Door al het uitbottend groen, het zonnetje in top en fladderende vlinders en zoemende hommels en bijtjes ging het al snel weer wat beter. Maar de kers op de taart was toch de koolmees die, terwijl ik doodstil bleef staan kijken, met een snavel vol dons, na enige aarzeling toch maar mijn vogelhuisje in dook. Ik bleef nog even staan om een foto te maken als ie er weer uitkwam. Maar de koolmees was een stuk sneller dan mijn telefoon. U zult mij op mijn woord moeten geloven.

Met het voorjaar en het mooie weer is ook de eeuwigdurende en niet te winnen strijd tegen het Heermoes begonnen. Een op zich niet eens echt lelijke plant, eerder een beetje onopvallend, die het goed zou doen als groene opvuller in boeketten, maar die ook de megalomane neiging heeft de hele tuin over te nemen. Met wortels als een glasvezelnetwerk door het hele perceel. Een zevenkoppige draak die voor elke afgeplukte pluim zeven nieuwe pluimen omhoog stuurt, binnen een dag als het moet. Tegen beter weten in loop ik weer mijn gebukte rondjes om de overal opschietende bloeiaren weg te plukken. Dat moet ook nog een beetje voorzichtig, heb ik vorig jaar geleerd, omdat die bij het minste geringste hun sporen met de wind mee laten waaien. Maar goed, denk ik dan naïef, als ik ze nou maar allemaal wegpluk, valt er voor die sporen ook niks te bevruchten.

In navolging van mijn dochter, die er een 1000 soorten tuin op na houdt, probeer ik alles wat rond kruipt of vliegt of scharrelt te fotograferen, om zo in elk geval achter de naam te komen. Mijn dochter is er beter en fanatieker in dan ik. Zij onthoudt bijvoorbeeld ook alle namen van wat ze ooit gezien heeft. Ik niet. Maar goed, zo zie ik dan steeds iets nieuws. Dit minuscule spinnetje liep op en neer over mijn huisje, in de zon, en verkende de gaten die ik er eigenlijk voor bijen in had geboord. Maar alles wat leeft is welkom.

Vorige week nog ontdekte ik een klein, rommelig hoopje beginnend blad aan de rand van de vijver, min of meer overwoekerd door niet eens al te hoog gras, waarvan ik dacht: gut ja, dotterbloem, stond daar. En nu, nauwelijks een week later dus, staat ie al in bloei.

Van mijn dochter kreeg ik vorig jaar een klein lathyrus plantje, dat in de loop van de zomer uitgroeide tot een flinke struik, waar na de bloei handenvol boontjes aan hingen te drogen. Die ik allemaal plukte zodra ze droog genoeg waren. In een boek las ik dat je de zaden het beste even kunt weken, voor je ze in het voorjaar hoopvol ter aarde bestelt, dus ik dacht: laat ik dat advies eens opvolgen. Nu is het afwachten of ik straks weer een plantje kan teruggeven aan mijn dochter. Of misschien wel meer dan één.

Vier jaar geleden kreeg ik van een kleine vriendin een wilde kastanje in mijn hand gedrukt. Die had ze opgeraapt. Er zat al een worteltje aan. Ik deed m in een potje, er kwamen voorzichtig een paar blaadjes aan, hij kreeg twee keer een grotere pot en ieder voorjaar was het weer spannend of die grote, glanzende knop zou openbarsten. Aan het eind van het vorig seizoen zette ik m dan in de volle grond, voorzag m van een bosachtige bodem, met veel dood blad en stokjes, ruimte en compost. En ja hoor, gisteren zag ik dat er beweging in zat. Hij is nu vijfenzestig centimeter hoog, ik heb het opgemeten. Of ik er ooit onder zal zitten valt te betwijfelen, maar: "De ware zin van het leven is om bomen te planten, waarvan je niet verwacht er onder in de schaduw te zullen zitten", las ik ooit, ergens.

Toen ik aan deze tuin begon, wat zal het zijn.. vier jaar geleden geloof ik, we zaten midden in de pandemie, bouwde ik met mijn zoons dit zelfverzonnen houten huisje met veel ramen. Het is te klein om er een beetje in te zitten en ook verder van iedere luxe verstoken, maar goed, wie heeft er luxe nodig? En zitten doe ik wel in de zon, op het terras ervoor. Als ik daar tijd voor heb tenminste want er is altijd wel iets te doen. Waar ik ook vrij lang geen tijd voor gehad heb, of tijd voor gemaakt heb als ik eerlijk ben, is het plaatsen van een deur. Zeker een jaar lang heeft dat ding enorm in de weg gestaan in en om mijn huisje, zonder dat ik andere actie ondernam dan 'm zolang even ergens anders neerzetten. Maar zie, het is nu toch zover gekomen. En, zoals wel vaker met de zaken die je maar voor je uit blijft schuiven, het was een werkje van niks.

Heb je hem weer, met z'n kikkers. Jaja, ik weet het. Laat me maar. Ik vind het gewoon leuk.