Het is nog zomer. Zeker. Maar zo keurig afgebakend als op onze kalenders zijn de seizoenen natuurlijk niet. Kijk maar naar buiten. De bomen staan nog vol in het blad, maar ze staan wel krom van de wind. Onder een grijze lucht. De regen slaat tegen de ruiten. Het is duidelijk, het is nog zomer, maar de herfst is ook maar alvast een beetje begonnen. Het gaat langzaam in elkaar over. Geleidelijk. Het mengt zich met elkaar. Net zoals het eind van de winter ons straks weer wordt aangekondigd door de eerste bemoedigende voortekenen van het voorjaar krijgen we nu de gelegenheid ons open te stellen voor de charmes van de herfst. Zo moet het zijn.
Het is dus weer tijd voor de rubriek 'Uitgebloeid is ook mooi', in het kader waarvan ik allerlei afgestorven, uitgebloeide en verdorde stengels en staketsels die zich op de tuin beginnen te melden, gewoon laat staan. Niet alleen voor de vogels, die er zaden van komen eten, en voor de insecten, die er hun eitjes in hebben gelegd, of er in overwinteren, maar ook omdat ik het mooi vind. Al die verschillende soorten van verdrogen, verdorren, verleppen, afsterven en verval. Monumentjes voor wat was. En voor wat straks weer komt. Voor wat altijd door blijft gaan.

Al vanaf het prilste begin van mijn avonturen op de volkstuin hanteer ik het motto uitgebloeid is ook mooi. Destijds op instagram werd dat al een indrukwekkende serie foto's. En het is een standpunt waar ik nog steeds ten volle achtersta. Veel bloemen en planten die de bloei achter de rug hebben, laten skeletten en staketsels, zaaddozen en pluizebollen achter die in schoonheid niet onderdoen voor wat eraan voorafging. Een ander soort schoonheid, maar niettemin: schoonheid. Voor wie er oog voor heeft. Ik laat het altijd met liefde staan. Voor de insecten en de vogels die er hun voordeel mee doen, maar zeker ook voor mezelf. Al moet ik erbij zeggen dat het, nu de eerste uitgebloeide koeienogen zich aandienen, toch even slikken is. Nu al weer voorbij, denk ik onwillekeurig. Gevolgd door de onverbiddelijke vraag: heb ik er wel genoeg van genoten?

In de serie uitgebloeid is ook mooi vind ik wel het steeds moeilijker al dat uitgebloeide en afgestorven spul te laten staan. Zoals dan goed is voor de insecten en de dieren. In de winter is het mooi natuurlijk, die skeletten en silhouetten die in al hun kale doodsheid nog wat reliëf geven aan het landschap van de tuin. Maar nu alles groen begint te worden en vol belofte uit begint te lopen krijg ik toch sterk de neiging het allemaal af te knippen, en af te rekenen met de winter.