Leestips voor op het terras, in de tuin, in de zon. Of voor thuis op de bank, als het geen weer is voor de tuin.

Wie dacht, zoals ik, dat de wereld beter af zou zijn zonder de mens, en zijn wreedheden, kan dit boek misschien maar beter niet lezen. Er wordt zo hier en daar drastisch afgerekend met het romantisch idee dat het dierenrijk het zoveel beter doet dan het onze. Nou, insecten kunnen er ook wat van, zoveel is mij wel duidelijk geworden. Een prettig leesbaar en leerzaam boek om regelmatig een paar stukjes in te lezen en achterover in je stoel te vallen van verbazing over het geniepig vernuft waarmee de beestjes elkaar te lijf gaan. Maar ook de vindingrijkheid waarmee overleefd en voortgeplant wordt. Fraai geïllustreerd, ook nog.

In dit boek schrijft Thijs Goverde over helden en schurken van het voedselbos. Het is uitgegeven als kinderboek maar wie daar op let is een kniesoor. Het is zeker geen reden om het niet te lezen. Het is bovendien van het grootste belang om het kind in onszelf in ere te houden. In vermakelijke én leerzame hoofdstukken vertelt Thijs Goverde over zijn wederwaardigheden bij het beginnen van een voedselbos. Hij waarschuwt ons voor de boterbloem, die volgens hem een superschurk is. Net als de onoverwinnelijke distel. Voor de paardenbloem daarentegen, breekt hij een lans.

Een vermakelijk boek waarin Yvonne Kroonenberg in korte stukjes droogkomisch verslag doet van haar wederwaardigheden en de omgangsvormen op het volkstuincomplex waar zij tuiniert. In grote lijnen blijkt zij er dezelfde filosofie op na te houden als ikzelf. Vandaar allicht dat ik het een leuk boek vind.

Renze Borkent is niet de enige die in coronatijd op zoek gaat naar duizend verschillende soorten in zijn bescheiden stadstuin en daar een boekje over schrijft. Maar wat maakt het uit. Het duizelt je van de soortnamen op sommige bladzijden, maar het is alles geschreven vanuit oprechte en herkenbare verwondering. Met een aanstekelijk enthousiasme bovendien.

In coronatijd daagde bioloog Luc Hoogenstein zichzelf uit duizend verschillende soorten in zijn stadstuin in Utrecht te vinden. Daarmee inspireerde hij vele anderen, onder meer mijn dochter, die op haar beurt mij er weer mee besmette. Niet alleen doet Luc Hoogenstein verslag van zijn succesverhaal, als bioloog weet hij van allerlei soorten allerlei interessants te vertellen waarvan je zou willen dat je het allemaal kon onthouden.

Met jaloersmakend en aanstekelijk inspirerend enthousiasme schrijft Jan Wolkers in zijn dagboek over al het leven op zijn volkstuin op Amstelglorie. Over planten, dieren en mensen. Altijd eerst een rondje lopen, heb ik van hem geleerd.

Ik kreeg het van een medetuinier, die het wel wat voor mij vond. Een boekje dat een beetje uitgaat van het standpunt dat onkruid eigenlijk niet bestaat omdat ieder plantje op een of andere manier wel eetbaar is, tot thee verwerkt kan worden, medicinale werking heeft of buitengewoon in trek is bij insecten. Bärbel Oftring geeft een uitgebreid overzicht van planten en hun eigenschappen, leert ze in een vroeg stadium te herkennen en waarschuwt voor woekeraars.

Het tuindersleven van Maarten 't Hart bestaat voornamelijk uit tegenslag en mislukking. Op hoge toon doet hij smakelijk verslag van zijn radeloos makende strijd tegen naaktslak, veenmol, haagwinde en knopkruid, droogte en regenval. De VPRO zond een paar jaar geleden ook de serie Maartens Moestuin uit, die, voor de liefhebber, de moeite van het terugzien waard is.

Een boek als een lappendeken over het verschijnsel volkstuin. Met een inleiding over de geschiedenis, interviews met diverse tuinders, inzage in tuindagboeken, illustraties en veel fraaie, soms ontroerende foto's van herkenbare volkstuintaferelen.

Een al wat ouder boek, dus misschien niet makkelijk meer te krijgen. Volgens mij kocht ik het destijds al bij de Slegte, als cadeautje voor mijn vrouw, toen wij, in Den Haag nog, na een ellenlange wachtlijst, een volkstuin kregen toegewezen. En mijn vrouw heet Groentjes, van haar achternaam, dus dat was een leuk cadeau. Alma Huisken doet verslag van haar eerste schreden op het volkstuinpad en levert er recepten bij voor de oogst die eventueel wel lukt.