Eerst dacht ik met een nog kleine, onvolwassen grote groene sabelsprinkhaan te maken te hebben. Of met een kleine groene sabelsprinkhaan, want die bestaan ook. Groen istie in elk geval wel. En hij draagt een flink sabel ook, voor zo'n klein beestje. Dat ie onvolwassen is maakte ik dan weer op uit het feit dat ie blijkbaar net uit zijn oude, te klein geworden huid was gekropen. De lege huls hing er nog naast, als een transparante sabelsprinkhaan. Met een foedraal voor het sabel. Een wonderlijke vondst. Dat het een struiksprinkhaan bleek te zijn, volgens de app, doet daar niks aan af. Dat ze als jonkies net zo goed met tientallen tegelijk aangetroffen zouden kunnen worden ook niet.

Het is wat met die Obsidentify app. Zelf vind ik dit dus een vrij ordentelijke foto van een sprinkhaan. Of een krekel. Of misschien nog wel iets anders, weet ik veel. Daarvoor haal ik 'm door de app, om daar achter te komen. En hoewel het dus, nogmaals, in mijn ogen een vrij ordentelijke foto is, word ik afgescheept met vage fifty fifty percentages: Ja, gut, een Veldsprinkhaan Onbekend misschien, wie zal het zeggen. Of anders iets uit de Chorthippus Biguttulus groep? Dat zou ook nog kunnen. Daar moet ik het dan maar mee doen. Terwijl van de soms wazigste, onderbelichtste en bewogenste foto's die ik zonder enige verwachting invoer regelmatig met grote stelligheid wordt beweerd dat het een Vergeten Tandkaak is. Honderd procent zeker. Of een Ichneumon Xanthorius. Ik noem maar even wat. En terwijl ik dan zo naar die foto zit te kijken vind ik het ook opeens wel iets van een haas hebben. Dat koppie, met die lange oren, en die blik. Ik zal waarschijnlijk de enige zijn. Obsidentify krijg ik er in elk geval niet in mee. Als ik voor de gein een sterk ingezoomde foto van dat koppie invoer is dat opeens een levendbarende hagedis. Met 91% zekerheid.

Is het groen, dan is het géén krekel. Van wie ik die vuistregel heb opgestoken weet ik niet meer, en dat is natuurlijk jammer, maar de vuistregel zelf heb ik dan toch in elk geval onthouden. Krekels zijn nooit groen. Alleen Japie Krekel dus, van Pinokkio, maar dat is een jokkebrok zoals we weten. En Walt Disney vond het verder ook wel best blijkbaar, al denkt de halve wereld nu dat als ie iets groens weg ziet springen, het een krekel is. Dit is dus een sprinkhaan. Een 'spitskopje onbekend' volgens Obsidentify. Na enig eigen netonderzoek meen ik te denken dat het een zuidelijk spitskopje is, dat, zoals de naam al aangeeft, vooral in het zuiden voorkomt maar door de klimaatverandering ook naar noordelijkere streken trekt. Zoals mijn volkstuin dus. Waar ie in de ruigte van grassen en andere dichte begroeiing zijn ideale biotoop heeft gevonden. Want uit het feit dat deze hier nog geen vleugels lijkt te hebben maak ik dan ook nog op dat het wel eens een jong exemplaar zou kunnen zijn.

Waar ik loop, op de tuin, springen ze voor m'n voeten weg. Sprinkhaantjes, noem ik ze maar even, voor het gemak. Ze laten zich lastig fotograferen, zo snel zijn ze. Ze zijn ook lastig te determineren, lees ik, want daarbij gaat het om zulke minimale verschillen dat je er kregel van zou worden. Ik verlaat me gewoontegetrouw geheel en al op de Obsidentify app die mij verzekert dat dit in elk geval een Kustsprinkhaan is. Die weliswaar op de Krasser lijkt, en op de Zompsprinkhaan, maar langere vleugels heeft, en een donkere achterknie. En op de Weidesprinkhaan, maar die is in Nederland slechts één keer waargenomen, dus dat zou op mijn bescheiden volkstuintje dan wel erg uitsloverig zijn. Het geluid wordt omschreven als het ritsen van boekpagina's langs een duim. Trrrt (ong. 1 sec.) Kijk, dat vind ik nou leuk, al heb ik het nog niet gehoord.