Vier jaar geleden kreeg ik van een kleine vriendin een wilde kastanje in mijn hand gedrukt. Die had ze opgeraapt. Er zat al een worteltje aan. Ik deed m in een potje, er kwamen voorzichtig een paar blaadjes aan, hij kreeg twee keer een grotere pot en ieder voorjaar was het weer spannend of die grote, glanzende knop zou openbarsten. Aan het eind van het vorig seizoen zette ik m dan in de volle grond, voorzag m van een bosachtige bodem, met veel dood blad en stokjes, ruimte en compost. En ja hoor, gisteren zag ik dat er beweging in zat. Hij is nu vijfenzestig centimeter hoog, ik heb het opgemeten. Of ik er ooit onder zal zitten valt te betwijfelen, maar: "De ware zin van het leven is om bomen te planten, waarvan je niet verwacht er onder in de schaduw te zullen zitten", las ik ooit, ergens.

Toen ik aan deze tuin begon, wat zal het zijn.. vier jaar geleden geloof ik, we zaten midden in de pandemie, bouwde ik met mijn zoons dit zelfverzonnen houten huisje met veel ramen. Het is te klein om er een beetje in te zitten en ook verder van iedere luxe verstoken, maar goed, wie heeft er luxe nodig? En zitten doe ik wel in de zon, op het terras ervoor. Als ik daar tijd voor heb tenminste want er is altijd wel iets te doen. Waar ik ook vrij lang geen tijd voor gehad heb, of tijd voor gemaakt heb als ik eerlijk ben, is het plaatsen van een deur. Zeker een jaar lang heeft dat ding enorm in de weg gestaan in en om mijn huisje, zonder dat ik andere actie ondernam dan 'm zolang even ergens anders neerzetten. Maar zie, het is nu toch zover gekomen. En, zoals wel vaker met de zaken die je maar voor je uit blijft schuiven, het was een werkje van niks.

Heb je hem weer, met z'n kikkers. Jaja, ik weet het. Laat me maar. Ik vind het gewoon leuk.

Tegen de rand van mijn huisje staat inmiddels een heel rijtje kievitsbloemen, kouwelijk te wiegen in de nooit aflatende Noord-Hollandse wind. Ik snap niet waarom ze niet even wachten tot het zonnetje wat zelfverzekerder aan de hemel staat, dat past beter bij ze, voor mijn gevoel. Maar voor de hommels is het wel fijn dat er al wat te halen valt.

Deze blauwe muntgoudhanen schamen zich in elk geval niet voor hun lentekriebels. En waarom zouden ze ook? Het is de natuur.

Hoewel slakken volgens mij in staat zijn zichzelf te bevruchten, geven ze er blijkbaar toch de voorkeur aan het samen te doen. En geef ze eens ongelijk. Leve de lentekriebels!

Het is de vijand natuurlijk, daarover bestaat geen twijfel, maar als je dit dan ziet, hoe zo'n schijnbaar plomp en hulpeloos beestje, zonder armen of benen, z'n huisje dicht stukadoort voor de winter, met zo'n keurig, flinterdun vliesje, terwijl dat huisje ook nog op z'n rug vastzit, dan moet je er toch ook bewondering voor hebben.

Hé, wat zit daar? Dacht ik vandaag op de tuin. Twee heggen verderop zag ik op de hoek van het tuinhuis een vogel zitten. Tenminste.. het was toch wel een vogel? Ja, het was een vogel, want het bewoog. Maar wat voor één, dat was nu de vraag. Ik had een donkerbruin vermoeden, maar dat durfde ik niet hardop te denken want het zou wel weer een houtduif zijn, zo rustig als ie bleef zitten. Zonder hoge verwachtingen pakte ik mijn kijkertje erbij, zette dat als gewoonlijk eerst verkeerd om voor de ogen, maar toen ik 'm dan eindelijk in beeld had, was het inderdaad het valkje uit mijn donkerbruine vermoeden. Door de verrekijker, met mijn telefoon, schutterde ik deze foto, die de app als torenvalk preciseerde.

Er wordt alweer heel wat afgezoemd op de tuin. Een heerlijk geluid. Grote hommels gaan zoekend rond, laag over de grond, misschien wel op zoek naar een goed plekje voor een nest, in mijn rommeltuin. Rommeltuin hommeltuin.

Dat heb je als je zonder plan maar wat aan rotzooit, er komen dingen omhoog waarvan je geen idee hebt wat het is, op plekken waarvan je je niet herinnert dat je het er hebt neergezet. Sneeuwroem, is dit, volgens de app.