Als één van de eerste boompjes zette ik een perenboompje in de tuin. Een peer is er vooralsnog niet aan gekomen, maar ik houd moed. Je moet wat. Wat me na verloop van tijd opviel was dat er onderaan de stam uitlopertjes verschenen die bij nadere inspectie ander blad voerden dan de boom zelf. Zo'n boom is blijkbaar geënt op een andere stam. Het leek me het beste dat maar weg te knippen, maar ik zette er ook één in een potje water. En dat bleek aan te slaan. Het duurde enorm lang, maar er verschenen worteltjes en nog veel later iets dat op blaadjes leek. Vorig jaar zette ik het ter vertroeteling in een potje grond in mijn kasje en werd het vijftien centimeter hoog. In de herfst liet hij zijn blaadjes verdorren en vallen, als een echte boom, en nu schiet het leven er weer in. Volgens de app is het kweepeer. Dus wie weet.

Je kunt natuurlijk enorm je best doen, met voorzaaien en verspenen en vertroetelen in de kas. Maar je kunt ook gewoon wachten tot het uit zichzelf op een volslagen willekeurige plek tevoorschijn komt. Had ik dat eerdere jaren al aan de hand met kroppen rode sla, deze keer is het de palmkool. Tenminste, daar lijkt het op.

Afgezaagd misschien, krokusjes, maar elke keer dat ik de tuin op wandel word ik er enorm blij van. Kleine eilandjes van kleur in een nog dor paradijs. Met de belofte van nog veel meer. Ik geniet er van zolang het kan. Over een tijdje is het weer voorbij.

Terwijl ik zo hoopvol door mijn tuin loop te speuren, blik op de grond, zoekend naar nieuw leven, groene punten of scheuten die er eerder niet waren, een bloemetje hier of daar, zie ik ook al regelmatig een en ander wegkruipen of -schieten. Klein gekriebel dat zich veiligheidshalve uit de voeten maakt. Zoals deze kraamwebspin. Ook wel grote wolfspin genoemd, lees ik. Een actieve jager. De naam dankt ze aan het feit dat ze haar eieren in een web legt, een kraamweb, en daar enige broedzorg bij levert. Voor de vader is ze minder lief. Die wordt, als hij niet op tijd maakt dat ie wegkomt, opgegeten, zoals spinnen dat vaker schijnen te doen.

Jongens, wat een weertje vandaag. Het leek wel zomer op de tuin. Al was het natuurlijk ook nog gewoon een kale boel. En lieten de narcissen fijntjes weten dat het nog voorjaar is. Gelukkig maar, denk ik dan. Dan hebben we alles nog tegoed. Wat een heerlijk vooruitzicht. Wat een fijne tijd van het jaar.

Met een twijfelachtig humeur trok ik naar de tuin vandaag. Het zit weleens niet mee tenslotte, dat overkomt de beste. Met mijn kop in de frisse wind en de zon op mijn bol ging het er na een tijdje alweer wat luchtiger aan toe, onder de hersenpan. En toen deze kleine vos als tweede vlinder in mijn tuin de krokusjes bezocht, was het leed zo goed als geleden.

Het lijkt een kruising tussen madelief en paardenbloem, als je het zo ziet, maar het is klein hoefblad. Lijkt dan weer in niets op groot hoefblad, behalve misschien het gestadig uitbreiden. Is gratis aan komen waaien en valt ook daarmee officieel dus hoogstwaarschijnlijk in de categorie onkruid, maar is dat belangrijk, vraag ik mij dan af. Het is één van de eerste bloeiers dus dat is reuze fijn voor de eerste insecten, die hebben dan tenminste wat te eten. Dus hoezo onkruid.

Het staat er bijna altijd wel, en zo goed als overal. Een zeer bescheiden bloemetje waar je makkelijk achteloos aan voorbij gaat, overheen loopt zelfs. Dat je makkelijk nauwelijks opmerkt. Gedachteloos geen oog voor hebt. Maar waarom eigenlijk? Want kijk nou. En alleen de naam al.

Een tuinplan heb ik niet. Ik doe maar wat, net hoe het uitkomt, zo'n beetje. Eind vorig seizoen liep ik zo de tuin rond met zakken en netjes bollen en een handvol knoflooktenen die ik her en der in de grond stopte. Verstopte ook, want onthouden wat ik gedaan heb is er ook niet bij. Met als gevolg dat mijn tuin nu allerlei verrassingen voor me heeft. Vaak weet ik niet eens wat het is dat daar opkomt. Dus dat is dan straks ook weer een verrassing.

Kijk, deze staan toch al zeker meer dan een week hun gele best te doen. Dat mag ook vermeld worden. En dat wordt het bij deze.