Het staat er bijna altijd wel, en zo goed als overal. Een zeer bescheiden bloemetje waar je makkelijk achteloos aan voorbij gaat, overheen loopt zelfs. Dat je makkelijk nauwelijks opmerkt. Gedachteloos geen oog voor hebt. Maar waarom eigenlijk? Want kijk nou. En alleen de naam al.

Een tuinplan heb ik niet. Ik doe maar wat, net hoe het uitkomt, zo'n beetje. Eind vorig seizoen liep ik zo de tuin rond met zakken en netjes bollen en een handvol knoflooktenen die ik her en der in de grond stopte. Verstopte ook, want onthouden wat ik gedaan heb is er ook niet bij. Met als gevolg dat mijn tuin nu allerlei verrassingen voor me heeft. Vaak weet ik niet eens wat het is dat daar opkomt. Dus dat is dan straks ook weer een verrassing.

Kijk, deze staan toch al zeker meer dan een week hun gele best te doen. Dat mag ook vermeld worden. En dat wordt het bij deze.

Vorig jaar ontdekte ik, ergens in het voorjaar, een handvol eieren in mijn bescheiden hooibergje. Eendeneieren. Die lagen daar open en bloot op eksters en kauwtjes te wachten. Die zich dat geen twee keer lieten zeggen. Twee dagen later lagen er nieuwe eieren, die hetzelfde lot ondergingen, waarna de eenden het verder voor gezien hielden. Op deze plek in elk geval. In een kringloopwinkel liep ik van de zomer tegen zo'n eendenbroedmand aan. Waarmee ik besloot een eventueel nieuwe poging dit jaar een betere start te geven.

Ongedurig loop ik mijn rondjes door de tuin. Is er al wat te zien? Komt er al wat? Ik kan het wel uit de grond kijken deze tijd van het jaar. Ik kan de blaadjes wel aan de bomen kijken. Het duurt allemaal nog even. Maar bij deze roos is het alvast gelukt.

In mijn huisje, waar het toch echt maar een paar graden warmer is dan buiten, staat dit stekje van de rozemarijn op bescheiden schaal net te doen of het hoog zomer in Frankrijk is.

Het is mosterd na de maaltijd natuurlijk, en al bijna niet meer voor te stellen nu het zonnetje zo lekker schijnt vandaag, maar twee weken geleden maakte ik nog deze ijssculptuur. Van de ijsdeksels van alle emmers en teiltjes die waren vol geregend de voorgaande wintermaanden. Inmiddels is de expositie opgeheven. En zijn de emmers en teiltjes weer vol geregend.

Ik brak mijn gesprek met de buurvrouw er tamelijk onbeleefd voor af, want daar fladderde hij opzichtig door mijn territorium: de eerste vlinder! Geheel volgens het spreekwoord en de ongeschreven wetten der natuur was het een citroenvlinder. Ik moest 'm wel door twee buurtuinen achtervolgen voordat ik 'm een beetje fatsoenlijk op de foto had, maar vooruit. De lente is begonnen, wat mij betreft.

Twee jaar geleden groef ik met mijn oudste zoon zo'n zwarte cementkuip in, bij wijze van vijver. Van mijn dochter kreeg ik er wat waterplantjes bij. Vorig jaar spotte er ik op mooie dagen eerst één, toen twee en later zelfs drie zonnende kikkertjes omheen. Tot mijn innig geluk. Vandaag zag ik er eentje voor mijn voeten wegspringen. Een piepkleintje. Ze zijn er nog.

Ik zag dan misschien de eerste vlinder - een citroenvlinder - en het eerste kikkertje - piepklein.. buurvrouw zag de eerste hommel. Die hoorde ik alleen maar zoemen, wat ook al heel mooi was. Er valt nog niet veel te halen voor zo'n beestje, maar gelukkig doet het longkruid al wel haar best.