Van een vriend met ook een tuin kreeg ik als cadeautje, na een succesvol verlopen theaterconcert, een dichtgeschroefd jampotje, met daarin, beschermd door tissue en een plastic zakje, een piepklein bloempotje met drie minuscule plantjes. En als ik zeg minuscuul bedoel ik ook minuscuul. Het leek wel mos, toen ik het openmaakte en uitpakte. Zo klein.
Deze planten, had de vriend er een beetje lacherig bij gezegd, worden straks drie meter hoog en twee meter breed. Hij verkneukelde zich misschien al op het ongelovige gezicht dat ik zou trekken wanneer ik zijn potje openmaakte. Of het ongelovige gezicht dat ik nu al trok, met dat piepkleine potje in mijn hand.
Jaja, dacht ik inderdaad, drie meter hoog.. twee meter breed.. jaja, het zal wel. Maar goed, een beuk begint ook klein. En die kan wel 45 meter hoog worden. Al duurt dat natuurlijk honderd jaar. Dat is geen straks.
Enfin, zoals altijd bood internet uitkomst. Chileense Glorie, zoals dit plantje heet, wordt drie meter hoog en twee meter breed. Ik mag wel een plekje gaan zoeken, in mijn overvolle tuin.
