Al vanaf het prilste begin van mijn avonturen op de volkstuin hanteer ik het motto uitgebloeid is ook mooi. Destijds op instagram werd dat al een indrukwekkende serie foto's. En het is een standpunt waar ik nog steeds ten volle achtersta. Veel bloemen en planten die de bloei achter de rug hebben, laten skeletten en staketsels, zaaddozen en pluizebollen achter die in schoonheid niet onderdoen voor wat eraan voorafging. Een ander soort schoonheid, maar niettemin: schoonheid. Voor wie er oog voor heeft. Ik laat het altijd met liefde staan. Voor de insecten en de vogels die er hun voordeel mee doen, maar zeker ook voor mezelf. Al moet ik erbij zeggen dat het, nu de eerste uitgebloeide koeienogen zich aandienen, toch even slikken is. Nu al weer voorbij, denk ik onwillekeurig. Gevolgd door de onverbiddelijke vraag: heb ik er wel genoeg van genoten?
