Dat heb je als je zonder plan maar wat aan rotzooit, er komen dingen omhoog waarvan je geen idee hebt wat het is, op plekken waarvan je je niet herinnert dat je het er hebt neergezet. Sneeuwroem, is dit, volgens de app.

Het is eigenlijk jammer dat de helleborus haar bloempjes zo bescheiden naar beneden laat hangen want kijk nou wat een lieflijke schoonheid. Niks om je voor te schamen, zou je zeggen.

Zonder al teveel verwachtingen stopte ik wat bolletjes van de kievitsbloem in de grond. Daar zou ik wel nooit meer van wat horen, dacht ik eerlijk gezegd. Maar dit is nu al het derde voorjaar dat wordt aangekondigd door dit tere bloemetje dat gebogen en bibberend in de gure oostenwind mooi staat te zijn. Nu nog in de knop, straks in vol geblokt ornaat.

Eerst dacht ik: wat leuk, mijn helleborus staat nieuwe punten te maken. Maar toen zei mijn vrouw: die heeft toch geen rode punten? Dus toen zei ik: dat weet ik niet, maar kijk die blaadjes, ook gekarteld. Toen zei mijn vrouw: heel vreemd, is het geen persicaria. Toen zei ik weer: dat weet ik niet, maar het staat er wel heel dicht bij, en ik heb daar geen persicaria neergezet. Toen zei mijn vrouw: heel vreemd, volgens mij is het persicaria. Vanmorgen stuurde ze een fotootje van de uitlopende persicaria in de voortuin. Rode punten, gekartelde blaadjes. Het is persicaria.

Update een jaar later: Ik vind het wel leuk om nog even te melden dat het weldegelijk de helleborus was die uit stond te lopen.

Kijk, dit vind ik nou leuk. Een groene bloem. Geen aandachttrekkerij van kijk mij eens uitbundig bloeien, maar gewoon bescheiden een beetje op de achtergrond blijven. En nog in de winter ook. Vandaar misschien dat het ook wel nieskruid heet, deze helleborus.

Je kunt natuurlijk enorm je best doen, met voorzaaien en verspenen en vertroetelen in de kas. Maar je kunt ook gewoon wachten tot het uit zichzelf op een volslagen willekeurige plek tevoorschijn komt. Had ik dat eerdere jaren al aan de hand met kroppen rode sla, deze keer is het de palmkool. Tenminste, daar lijkt het op.

Afgezaagd misschien, krokusjes, maar elke keer dat ik de tuin op wandel word ik er enorm blij van. Kleine eilandjes van kleur in een nog dor paradijs. Met de belofte van nog veel meer. Ik geniet er van zolang het kan. Over een tijdje is het weer voorbij.

Jongens, wat een weertje vandaag. Het leek wel zomer op de tuin. Al was het natuurlijk ook nog gewoon een kale boel. En lieten de narcissen fijntjes weten dat het nog voorjaar is. Gelukkig maar, denk ik dan. Dan hebben we alles nog tegoed. Wat een heerlijk vooruitzicht. Wat een fijne tijd van het jaar.

Het lijkt een kruising tussen madelief en paardenbloem, als je het zo ziet, maar het is klein hoefblad. Lijkt dan weer in niets op groot hoefblad, behalve misschien het gestadig uitbreiden. Is gratis aan komen waaien en valt ook daarmee officieel dus hoogstwaarschijnlijk in de categorie onkruid, maar is dat belangrijk, vraag ik mij dan af. Het is één van de eerste bloeiers dus dat is reuze fijn voor de eerste insecten, die hebben dan tenminste wat te eten. Dus hoezo onkruid.

Het staat er bijna altijd wel, en zo goed als overal. Een zeer bescheiden bloemetje waar je makkelijk achteloos aan voorbij gaat, overheen loopt zelfs. Dat je makkelijk nauwelijks opmerkt. Gedachteloos geen oog voor hebt. Maar waarom eigenlijk? Want kijk nou. En alleen de naam al.