Gisteravond waren mijn vrouw en ik enthousiaste deelnemers aan een cursus dan wel workshop fruitbomen enten, in de aula van de plaatselijke middelbare school. Mijn vrouw had ons ervoor opgegeven bij haar favoriete tijdschrift Groei en Bloei. De andere deelnemers waren ook heel erg Groei en Bloei. We oefenden eerst op wilgentakjes, want zo makkelijk als het er bij die meneer uitzag was het zeker niet. Ieder had recht op twee appelsoorten. Wij spreidden onze mogelijkheden zo breed mogelijk en hebben nu vier verschillende appelsoorten in huis. Over drie jaar. Op z'n vroegst. In principe. Want, als gezegd, zo makkelijk als het er bij die meneer uitzag was het zeker niet.

Een tuinplan heb ik niet. Ik doe maar wat, net hoe het uitkomt, zo'n beetje. Eind vorig seizoen liep ik zo de tuin rond met zakken en netjes bollen en een handvol knoflooktenen die ik her en der in de grond stopte. Verstopte ook, want onthouden wat ik gedaan heb is er ook niet bij. Met als gevolg dat mijn tuin nu allerlei verrassingen voor me heeft. Vaak weet ik niet eens wat het is dat daar opkomt. Dus dat is dan straks ook weer een verrassing.

Vorig jaar ontdekte ik, ergens in het voorjaar, een handvol eieren in mijn bescheiden hooibergje. Eendeneieren. Die lagen daar open en bloot op eksters en kauwtjes te wachten. Die zich dat geen twee keer lieten zeggen. Twee dagen later lagen er nieuwe eieren, die hetzelfde lot ondergingen, waarna de eenden het verder voor gezien hielden. Op deze plek in elk geval. In een kringloopwinkel liep ik van de zomer tegen zo'n eendenbroedmand aan. Waarmee ik besloot een eventueel nieuwe poging dit jaar een betere start te geven.

Ik zag dan misschien de eerste vlinder - een citroenvlinder - en het eerste kikkertje - piepklein.. buurvrouw zag de eerste hommel. Die hoorde ik alleen maar zoemen, wat ook al heel mooi was. Er valt nog niet veel te halen voor zo'n beestje, maar gelukkig doet het longkruid al wel haar best.

Gistermiddag was ik even op de tuin, het was mooi weer, ik had goede zin. En een medetuinier, die ik even sprak, was het opgevallen, vertelde hij, dat ik zo weinig foto's plaatste de laatste tijd. Op insta, bedoelde hij. Want dat deed ik graag, foto's plaatsen op insta. Met een klein verhaaltje erbij. Over de wederwaardigheden op de tuin. En blijkbaar werd dat gewaardeerd. En nu dus gemist. Want insta, dat doe ik niet meer. Evenmin als facebook. Dat kan echt niet meer, vind ik. Legde ik ook de medetuinier uit. Al behoeft het eigenlijk geen uitleg natuurlijk. Toch bedacht ik mij bij het naar huis lopen dat ik het zelf eigenlijk ook wel een beetje mis, mijn eigen tuinverslagen. Vandaar dat ik mijzelf hier, op deze bescheiden, wat verscholen plek, een nieuw podium verschaf. Voor wie het leuk vindt.