Drie jaar geleden kocht ik een vuurdoorn en zette die op de tuin. Waarom koop je nou een vuurdoorn, vroeg mijn vrouw mij toen niet begrijpend af. Nou ja, omdat ik het zo'n lekker weerbarstige struik vind, weet ik veel. Mooie rooie bessen. En weerbarstig is ie, want drie jaar lang heeft ie maar wat staan te kwijnen, aan het randje van de tuin, naast het terras, maar nu, jawel, zitten er de eerste bloemen in. Dat worden straks dan van die rode bessen waar hopelijk de vogels van komen eten.

En dat staat dan zo'n beetje verspreid door de tuin vrolijkheid te verspreiden. Het kunnen er eigenlijk nooit genoeg zijn, aan vrolijkheid is veel behoefte.

De foto die je wist dat zou komen. Sorry, voor deze slechte opening. Omdat ik ze zo mooi vind, heb ik alliums (allia? vraag ik mij serieus af, of heb ik dan toch helemaal voor niks drie jaar lang zes uur per week zitten lijden bij meneer Daniëls - ooooooh, jullie leren het nooit!), uienbloemen dus, heb ik zo hier en daar door de hele tuin verspreid gepoot. Knoflook reken ik mee. Heb ik ook overal en nergens neergezet, gewoon voor de bloem, die knollen mislukken toch altijd, die koop ik wel in de supermarkt. Dus ik heb de verschillende stadia op voorraad, zogezegd. En kijk nou toch eens wat een schoonheid. Ik word daar heel gelukkig van. Zonder overdrijven.

Ja, dat wordt een vervolgverhaal natuurlijk, dat kun je van tevoren aan zien komen. Maar is niet het hele leven een vervolgverhaal. Is het leven niet net een uienbloem. Een goed ingepakt bundeltje talenten en eigenschappen, die zich langzaam ontvouwen, ontplooien, ontwikkelen en kleur krijgen. Kleur geven aan het bestaan, het leven. De bloem die, eenmaal uitgepakt en tot wasdom gekomen, een tijdlang in volle bloei staat, in de spreekwoordelijke bloei van zijn leven, om uiteindelijk aan de weg terug te beginnen. Te verwelken, te verdrogen en te sterven. Maar zover zijn we gelukkig nog niet. Nee zeg..

Nog iets waar ik enthousiast van word. Alliums. Allia? Uienbollen dan maar. Is een genot om dat van dag tot dag te volgen. Pakken zichzelf langzaam uit, als een cadeautje. Zo'n cadeautje waar dan weer nieuwe cadeautjes in zitten, die steeds wat meer kleur krijgen en uiteindelijk als vuurwerk openspatten. Om het te vieren.

Maar ergens tussen al dat groene geweld van uitgelopen en in het blad gesprongen bomen en struiken, massaal opgerukte Heermoesvelden en kniehoog opgeschoten gras staat dan ook, zeer bescheiden in de minivijver, half verscholen onder de ontplofte Dotter, dit bloempje op ontdekking te wachten. Eerst dacht ik: gut, wat merkwaardig, een Pinksterbloem in het water, maar de app leerde mij dat het 100% een Waterviolier was. Waarvan ik me nu ook herinnerde dat ik die vorig jaar van mijn dochter had gekregen, in de minivijver had gezet en er daarna nooit meer iets van had vernomen. Tot nu dus.

Het is een genot om op de tuin te zijn deze dagen. Elke dag is het groener, komt er meer tevoorschijn uit de grond en staat er meer te bloeien. Eén en al inspirerende levenslust.

Binnenkort gaan wij voor een korte vakantie van huis. Dat is heerlijk. Ik verheug me er op. Al speelt ook de gedachte dat ik dan dus een tijdje niet op de tuin kom. Niet meer de kleine dagelijkse ontwikkelingen kan volgen. Net nu van alles begint te bloesemen.

Het is nog geen Pasen, maar daar is al de Pinksterbloem. Zouden ze dit jaar dan éíndelijk op één dag vallen? Dat mijn moeder dit nou niet meer mee mag maken..

Ik schreef al eerder een berichtje over het sierappelboompje uit onze voortuin dat asiel kreeg op de volkstuin. Groene puntjes werden gevolgd door de eerste blaadjes, en nu dan ook wat bloesemknopjes hier en daar. Het lijkt me een goed teken.