Het kan natuurlijk zijn dat ik me rijk reken, want dat komt voor. Tegelijk zou ik ook niet zo gauw een andere mogelijkheid kunnen bedenken. Een paar jaar geleden verhuisde ik een appelboompje vanuit onze achtertuin naar de volkstuin. Het was een kwijnend appelboompje, dat moet gezegd. Dat was ook de reden dat mijn vrouw hem niet langer duldde in de achtertuin. Ik was bereid hem de tweede kans te geven die iedereen verdient, ondanks de ook zeer kwijnende wortelkluit, en gaf hem een plekje in mijn biotoop. Hoewel het appelboompje de tweede kans bepaald niet met beide handen aangreep, liet ik, ook weer niet echt teleurgesteld, de afgestorven stam gewoon staan. Als ornament. Een memento mori, zo u wilt, waarom niet. Als hij mij dan geen appels te eten gaf, had ik bedacht, diende hij in elk geval allerlei insecten nog tot voedsel en leefgebied. Ik boorde er zelfs wat gaatjes in om de boel op gang te helpen, als uitnodiging aan bijtjes en wespjes. Of dat ooit succesvolle broedgevallen heeft opgeleverd weet ik niet, betwijfel ik zelfs, ik heb nog nooit zo'n gaatje dichtgemetseld gezien, maar vandaag zag ik dus deze verse haksporen. Waarvan ik me niet anders kan voorstellen dan dat die gemaakt zijn door een specht. Maar het kan natuurlijk zijn dat ik me rijk reken. Dat komt voor.