Ik zal niet zeggen dat er meteen een luide kreet van angst en afgrijzen werd geuit, door mijn gezelschap op de tuin, toen ik haar wees op de rups die over mijn arm liep, maar het leek er wel een beetje op. Het was een best wel grote, geel zwarte rups met een uitbundige, witte haardos. Ik had geen andere bedoeling dan enigszins ijdel te onderstrepen hoe biodivers mijn licht chaotische tuin wel niet was, maar mijn gezelschap vroeg zich meteen af of dat geen kwaad kon, die haren. Was dat niet giftig? Was dit niet de beruchte en alom gevreesde eikenprocessierups? Code rood?
Ik zal ook niet beweren dat ik er daarna nog helemaal gerust op was dat dat niet het geval was, al beweerde ik van wel. Zoveel verstand heb ik er namelijk niet van, al liet ik dat niet merken. Ik was gewoon nog niet op het idee gekomen. Niettemin bewaarde ik mijn kalmte en nam de tijd de rups te fotograferen en door de app te halen. Ook niet helemaal van ijdelheid gespeend. Het was leuk gezelschap, dan heb je dat.
Wapendrager, was het oordeel van obsidentify. Goed, dat was dus geen eikenprocessierups, maar echt geruststellend klonk het natuurlijk ook niet, wapendrager.. Voor de zekerheid zocht ik nog even door.
Het wapen uit de naam blijkt te slaan op de gelige vlekken op de vleugeltippen van de vlinder, een nachtvlinder, die aan wapenschilden zouden doen denken, en niet op de haren van de rups. Verder lees ik dat de jonge rupsen in groepsverband hele bomen kaal kunnen vreten, zonder zeer specifieke voorkeur voor één soort boom. De volwassen rups leeft solitair en zoekt voornamelijk een plekje in de grond om te overwinteren en te verpoppen. De wapendragervlinder tenslotte, leidt een zeer bescheiden en onopvallend nachtelijk bestaan.