In navolging van mijn dochter, die er een 1000 soorten tuin op na houdt, probeer ik alles wat rond kruipt of vliegt of scharrelt te fotograferen, om zo in elk geval achter de naam te komen. Mijn dochter is er beter en fanatieker in dan ik. Zij onthoudt bijvoorbeeld ook alle namen van wat ze ooit gezien heeft. Ik niet. Maar goed, zo zie ik dan steeds iets nieuws. Dit minuscule spinnetje liep op en neer over mijn huisje, in de zon, en verkende de gaten die ik er eigenlijk voor bijen in had geboord. Maar alles wat leeft is welkom.

Vorige week nog ontdekte ik een klein, rommelig hoopje beginnend blad aan de rand van de vijver, min of meer overwoekerd door niet eens al te hoog gras, waarvan ik dacht: gut ja, dotterbloem, stond daar. En nu, nauwelijks een week later dus, staat ie al in bloei.

Van mijn dochter kreeg ik vorig jaar een klein lathyrus plantje, dat in de loop van de zomer uitgroeide tot een flinke struik, waar na de bloei handenvol boontjes aan hingen te drogen. Die ik allemaal plukte zodra ze droog genoeg waren. In een boek las ik dat je de zaden het beste even kunt weken, voor je ze in het voorjaar hoopvol ter aarde bestelt, dus ik dacht: laat ik dat advies eens opvolgen. Nu is het afwachten of ik straks weer een plantje kan teruggeven aan mijn dochter. Of misschien wel meer dan één.

Vier jaar geleden kreeg ik van een kleine vriendin een wilde kastanje in mijn hand gedrukt. Die had ze opgeraapt. Er zat al een worteltje aan. Ik deed m in een potje, er kwamen voorzichtig een paar blaadjes aan, hij kreeg twee keer een grotere pot en ieder voorjaar was het weer spannend of die grote, glanzende knop zou openbarsten. Aan het eind van het vorig seizoen zette ik m dan in de volle grond, voorzag m van een bosachtige bodem, met veel dood blad en stokjes, ruimte en compost. En ja hoor, gisteren zag ik dat er beweging in zat. Hij is nu vijfenzestig centimeter hoog, ik heb het opgemeten. Of ik er ooit onder zal zitten valt te betwijfelen, maar: "De ware zin van het leven is om bomen te planten, waarvan je niet verwacht er onder in de schaduw te zullen zitten", las ik ooit, ergens.

Toen ik aan deze tuin begon, wat zal het zijn.. vier jaar geleden geloof ik, we zaten midden in de pandemie, bouwde ik met mijn zoons dit zelfverzonnen houten huisje met veel ramen. Het is te klein om er een beetje in te zitten en ook verder van iedere luxe verstoken, maar goed, wie heeft er luxe nodig? En zitten doe ik wel in de zon, op het terras ervoor. Als ik daar tijd voor heb tenminste want er is altijd wel iets te doen. Waar ik ook vrij lang geen tijd voor gehad heb, of tijd voor gemaakt heb als ik eerlijk ben, is het plaatsen van een deur. Zeker een jaar lang heeft dat ding enorm in de weg gestaan in en om mijn huisje, zonder dat ik andere actie ondernam dan 'm zolang even ergens anders neerzetten. Maar zie, het is nu toch zover gekomen. En, zoals wel vaker met de zaken die je maar voor je uit blijft schuiven, het was een werkje van niks.

Heb je hem weer, met z'n kikkers. Jaja, ik weet het. Laat me maar. Ik vind het gewoon leuk.

Tegen de rand van mijn huisje staat inmiddels een heel rijtje kievitsbloemen, kouwelijk te wiegen in de nooit aflatende Noord-Hollandse wind. Ik snap niet waarom ze niet even wachten tot het zonnetje wat zelfverzekerder aan de hemel staat, dat past beter bij ze, voor mijn gevoel. Maar voor de hommels is het wel fijn dat er al wat te halen valt.

Deze blauwe muntgoudhanen schamen zich in elk geval niet voor hun lentekriebels. En waarom zouden ze ook? Het is de natuur.

Hoewel slakken volgens mij in staat zijn zichzelf te bevruchten, geven ze er blijkbaar toch de voorkeur aan het samen te doen. En geef ze eens ongelijk. Leve de lentekriebels!

Het is de vijand natuurlijk, daarover bestaat geen twijfel, maar als je dit dan ziet, hoe zo'n schijnbaar plomp en hulpeloos beestje, zonder armen of benen, z'n huisje dicht stukadoort voor de winter, met zo'n keurig, flinterdun vliesje, terwijl dat huisje ook nog op z'n rug vastzit, dan moet je er toch ook bewondering voor hebben.