Ach mensen, wat is het een verdrietig makende ellende in de wereld. Het lijkt ook almaar erger te worden. Het ochtendblad vroeg zich vanochtend af of er wel genoeg wapens zouden zijn om al die oorlogen te kunnen blijven voeren. Ik bedoel maar. Tot hier heeft de Heer ons geholpen. En ondertussen sta ik me dan druk te maken over een volkstuin. Een lapje grond met wat bomen en struiken. Puur voor mijn eigen plezier. Het voelt bijna ongepast. Maar ja, wat kun je doen? Wat moet je doen? Ik kom dit lieveheersbeestje tegen. Het symbool van geweldloosheid. Die zal de moed ook wel verloren zijn, lijkt mij zo.
