Het is dus toch zover gekomen. Lente. Voorjaar. Wat een heerlijkheid. Wat een opluchting. Dat er ook nog positieve dingen gebeuren. Dingen die zich nergens iets van aantrekken, van alle ellende. Van allerlei begint te bloeien en uit te lopen op de tuin, al duurt het altijd iets langer dan in de voortuin en de achtertuin. Is het altijd iets later. Dat komt natuurlijk doordat de volkstuin onbeschut in de Noordhollandse poolwind ligt. Dat scheelt een paar graden. Maar dat geeft verder niet, wat in het vat zit verzuurt niet, ik heb het allemaal nog tegoed. Tot mijn grote vreugde zag ik bijvoorbeeld dat het sierappelboompje dat anderhalf jaar geleden asiel kreeg in mijn tuin, nadat het verjaagd was uit de voortuin, ook begint uit te botten. Weliswaar kreeg hij vorig jaar ook blaadjes en bloempjes en appeltjes, ik hield er altijd nog rekening mee dat het een laatste stuiptrekking zou kunnen zijn geweest. Nu weet ik dat het goed zit. En dat is een fijn gevoel.
