Sporen van dierlijke aanwezigheid. Op verschillende plekken in de tuin vind ik ze, leeggegeten eikels. De eikjes die ik hier en daar in potten heb staan zijn de komende honderd jaar waarschijnlijk nog niet zo groot dat ze eikels gaan dragen. Wel verklaart het de eikjes die ik op verschillende plekken spontaan op zie komen, in de tuin. Vergeten voedselvoorraden. Of verloren of achtergelaten buit.

Deze vrouwenmantel heeft geen pfas nodig om waterafstotend te zijn. Wonderlijk ook dat ie juist door waterafstotend te zijn water vasthoudt. Voor later. De natuur is toch echt een stuk slimmer en verstandiger dan wij.

Dit appelboompje komt niet hoger dan mijn middel. Het is dan ook een zogenoemde minitree. Je moet bijna bukken om de appels te plukken, straks. Appelstruik, zou ook een passende benaming zijn, en nog in de moerstaal ook.

Mijn vrouw laat allerlei wortelschieten, in de vensterbank van het keukenraam, om het als kiemen door de salade te roeren. Superfood. Zo waren ook deze mungbonen bedoeld om taugé te worden. Ik zette er een paar in een bakje met grond, meer uit balorigheid dan wat anders, en nu heb ik opeens een mungbonenplantage.

Vorig jaar plaatste ik een insectenhotel in de tuin. Ook wel bijenhotel genoemd. Er was veel belangstelling voor. Vandaag zag ik de eerste metselbijtjes er ook weer voor hangen, op zoek naar het beste plekje. Maar ergens verstopt in een donker vergeten spelonkje zag ik ook een andere hotelgast zijn of waarschijnlijk haar kansen afwachten. Strikt genomen geen insect, laat staan een bij, maar wel ook gewoon natuur natuurlijk.

Voor één groente hoef ik nooit veel moeite te doen, en dat is deze rode sla. In de zomer is er altijd wel een krop die doorschiet, al is het maar omdat ik dat laat gebeuren sinds ik het door heb, en die na de bloei het pluis laat waaien, zodat ik aan het begin van het voorjaar op de vreemdste plekken zaailingen vind. Ook nu weer. Ik verzamel ze, zet ze in potjes om wat groter te worden en daarna in één van de bakken. In keurige rijtjes, zodat het net lijkt alsof. Nog een groot voordeel is dat de slakken het niet lusten. Ik houd van rode sla. Ik heb er nu een stuk of twaalf, dus dat wordt straks weer even flink sla eten omdat ze allemaal tegelijk klaar zijn. Al laat ik er natuurlijk ook weer eentje doorschieten.

Binnenkort gaan wij voor een korte vakantie van huis. Dat is heerlijk. Ik verheug me er op. Al speelt ook de gedachte dat ik dan dus een tijdje niet op de tuin kom. Niet meer de kleine dagelijkse ontwikkelingen kan volgen. Net nu van alles begint te bloesemen.

Meestal loop ik eerst eens even een rondje over de tuin, om te zien wat er nu weer is veranderd. Wat er nu weer is uitgelopen of opgekomen. Tegelijk let ik op alles wat rondvliegt en fladdert, loop er als een dwaas achteraan te hobbelen, in een poging het op de foto te krijgen. Ook om zo te weten te komen wat het is, dat daar zoemt. Valt nog niet mee want het lijkt of ze je zien aankomen, met je telefoontje, en voor je ze in beeld heb zijn ze alweer uit beeld. Deze honingbij maakte het de pis niet lauw.

Het is nog geen Pasen, maar daar is al de Pinksterbloem. Zouden ze dit jaar dan éíndelijk op één dag vallen? Dat mijn moeder dit nou niet meer mee mag maken..

Ik schreef al eerder een berichtje over het sierappelboompje uit onze voortuin dat asiel kreeg op de volkstuin. Groene puntjes werden gevolgd door de eerste blaadjes, en nu dan ook wat bloesemknopjes hier en daar. Het lijkt me een goed teken.